Stad & Esch Randweg

Partner het huis uit…

Het leven geeft ons voortdurend allerlei soorten van ervaring. Aan ons om hiermee rond te komen, zin aan te geven, uitdaging uit te halen.

Soms overvallen ervaringen je en kun je niet veel anders doen dan meegaan op wat zich aandient. Een andere keer loop je bewust en actief op ervaringen af, ga je een nieuwe uitdaging aan omdat je nieuwsgierig en enthousiast iets wilt leren of ervaren. En soms zit het er een beetje tussenin.

Zoals mijn partner, Aart, die spontaan een baan aangeboden kreeg in Ghana. Zowel voor hem als voor mij een nieuwe uitdaging. Voor hem in eerste instantie de baan natuurlijk. Een baan waarin veel pas gaandeweg duidelijk zal worden. Daarnaast voor zowel hem als mij, ieder op onze eigen manier, het gescheiden leven. Hij daar, ik hier. 

Ik ben ruim 35 jaar geleden direct uit huis getrouwd en heb dus feitelijk nooit echt alleen gewoond. Het maakt mij nu extra nieuwsgierig; hoe zal ik dat vinden? En hoewel er wel een actief lijntje logisch en mogelijk is, dankzij allerlei vormen van moderne techniek, zal het leven toch wezenlijk anders zijn komende maanden. 

Hoe is het om het huis voor mij alleen te hebben. Mijzelf kennende heb ik binnen een week of drie het hele huis gevuld met mijn creatieve uitspattingen. Ik ben net het universum wat dat betreft: altijd aan het uitdijen. Tot nu toe weet ik mijn doen en laten iedere keer weer terug te brengen tot atelier en schrijfplek, om op deze manier steeds opnieuw leefruimte veilig te stellen voor Aart en zijn wensen. Maar als ik de enige ben die hier leeft… 

Hoe is het om elke dag steeds zelf te bedenken hoe laat ik zal eten, of ik thuis zal eten of lekker spontaan ergens blijf hangen. Het samen eten kan zo’n anker, zo’n rustpunt zijn in de dag. Wat als dat wegvalt? Ga ik dan helemaal los of blijf ik een soort van ritme houden? 

Hoe is het om de filosofische gesprekken te missen die bij ons als een rode draad door het leven lopen. De aanraking en liefde te missen van iemand die gewoon dagelijks aanwezig is. Het vanzelfsprekende van een aanwezigheid van iemand die mij zeer lief is. Hoe is het als dat er niet meer is. 

Kortom, een nieuwe uitdaging: Na ruim 35 jaar volledig terug naar mijzelf, naar mijn eigen kern, mijn eigen vermaak, mijn eigen liefdevolle houden van mijzelf. Iets dat we, jij en ik, altijd al moeten doen natuurlijk. Feitelijk dus niets nieuws onder de zon, maar nu is er geen ontkomen meer aan. Ik ben erg nieuwsgierig en benieuwd hoe ik dat ga ervaren. Wat gaat dit opleveren? Wat valt er allemaal te ontdekken? 

Het brengt ook veel vrijheid en dus ook veel nieuwe mogelijkheden met zich mee. Maar vrijheid valt niet altijd mee. Eerder heb ik ontdekt en ervaren dat vrijheid ook opnieuw geleerd moet worden. We zijn het verleerd, is mijn ervaring, om steeds opnieuw helemaal zelf de verantwoording te nemen voor de vrijheid die het leven biedt. 

Inmiddels ben ik al wel een heel eind op weg met in alle vrijheid mijn eigen pad banen door het leven. Ik weet al dat je je eigen rugzak draagt, je je eigen route uit mag stippelen, zelf op elk kruispunt mag beslissen of het rechts, links of rechtdoor is, en ook zelf terug mag lopen als je de juist afslag gemist hebt. Fysiek heb ik al een keer alleen gelopen en dit als heel bijzonder ervaren. 

Volgens mij ga ik een heel bijzondere tijd tegemoet. 



Tineke Blommendaal